Pangaea

Waterworld

Monde aquatique

Su Dünyası

Once upon a time, our old Earth had just one continent. Later, they called it Pangaea. A story spanning 375 million years. Then, small cracks began to appear. Around 175 million years ago, Pangaea started to split apart. As the land masses drifted away from each other, Pangaea disappeared—only its name remained.

They called one of these pieces Africa, another Asia, and yet another Europe. But it didn’t end there; there were others too—America, Australia, Antarctica. One scorched under the sun, while another’s back was never without snow and ice. One was covered in lush green forests, another in endless yellow deserts.

Scattered across distant lands, thousands of fragments remained. Life upon them grew apart as well. Some they called Latin, others Russian; some became Chinese, others French… They gave each other thousands of names, drew lines across the lands, painted fabrics in different colors, tied them to poles, and let them fly into the sky. Each admired their own color. Pangaea was forgotten, more and more.

Yet, despite being apart, they were still connected to one another. Water flowed between them—seas and oceans, stretching far and wide. And when water mingles with water, it’s not separation but union. Though most didn’t realize it, these intermingling waters were what kept Pangaea together.

Ships sailed upon them—some with sails, others with engines. Wherever water reached, humans could follow. The range of travel was as far as the water extended, and water, after all, reached every corner of Pangaea.

Unbeknownst to anyone, Pangaea was still alive.

Il était une fois, notre vieille Terre n’avait qu’un seul continent. Plus tard, on l’appela Pangée. Une histoire de 375 millions d’années. Puis, de petites fissures commencèrent à apparaître. Il y a environ 175 millions d’années, Pangée se mit à se séparer. Au fur et à mesure que les terres s’éloignaient les unes des autres, Pangée disparut—ne laissant que son nom.

Ils appelèrent l’un de ces morceaux l’Afrique, un autre l’Asie, et encore un autre l’Europe. Mais ce n’était pas tout; il y en avait d’autres aussi—l’Amérique, l’Australie, l’Antarctique. L’un était brûlé par le soleil, tandis que l’autre ne manquait jamais de neige et de glace. L’un était couvert de forêts verdoyantes, un autre de déserts d’or.

Dispersés aux confins des terres, des milliers de fragments subsistaient. Les vies dessus s’éloignaient aussi les unes des autres. On appela certains Latins, d’autres Russes; certains devinrent Chinois, d’autres Français… Ils se donnèrent des milliers de noms, tracèrent des lignes sur les terres, peignirent les tissus de différentes couleurs, les lièrent à des mâts et les laissèrent flotter dans le ciel. Chacun admirait sa propre couleur. Pangée fut oubliée, de plus en plus.

Pourtant, bien qu’éloignées, elles étaient encore liées entre elles. De l’eau coulait entre elles—des mers, des océans, s’étendant à perte de vue. Et lorsque l’eau se mélange avec l’eau, ce n’est pas une séparation mais une union. Bien que la plupart ne le réalisent pas, ces eaux entrelacées étaient ce qui maintenait Pangée unie.

Des navires y naviguaient—certains à voile, d’autres à moteur. Partout où l’eau parvenait, les humains pouvaient suivre. La portée était aussi large que l’étendue de l’eau, et l’eau, après tout, atteignait chaque coin de Pangée.

Sans que personne ne le sache, Pangée était toujours vivante.

Yaşlı yerküremizde tek bir kıta varmış bir zamanlar. Pangaea demişler adına sonradan. Tam 375 milyon yıllık hikaye. Sonra ufak ufak çatırdamalar başlamış. 175 milyon yıl önce, ayrılmaya başlamış Pangaea. Uzaklaştıkça karalar birbirinden, Pangaea gitmiş, adı kalmış.

Afrika demişler adına sonra bu parçalardan birinin, birine Asya, diğerine de Avrupa. Bu kadarla bitmemiş, başkaları da varmış; Amerika, Avustralya, Antarktika. Biri güneşte kavrulmuş, birinin sırtından kar, buz eksik olmamış. Birini yemyeşil ormanlar kaplamış, birini sapsarı çöller.

İrili ufaklı, binlerce parça kalmış birbirinden uzaklarda. Üzerindeki hayatlar da ayrılmış birbirinden. Kimine Latin demişler, kimine Rus; kimi Çinli olmuş, kimi Fransız… Binlerce ad takmışlar birbirlerine, çizgi çizgi ayırmışlar toprakları, renk renk boyayıp kumaşları, bağlamışlar direklere, salmışlar gökyüzüne uçuşsun diye. Hepsi hayran kalmış kendi rengine. Pangaea iyiden iyiye unutulmuş.

Ancak ayrı da olsalar, bağlılarmış aslında birbirlerine. Su varmış aralarında, deniz deniz, okyanus okyanus… Hem, su suya karıştığında ayrılmak değil, birleşmek olurmuş zaten. Çoğu farkında değilmiş ama, birbirine karışan sular, bir arada tutuyormuş Pangaea’yı.

Gemiler yüzermiş üzerinde, yelkenliler, motorlular… Suyun ulaştığı yere ulaşamamak olmazmış, suyun vardığı yer kadarmış menzil ve su, Pangaea’nın her yerine varıyormuş.

Kimse bilmese de Pangaea yaşıyormuş aslında!